Ik mag jou niet

Het was een normale schooldag. Ik stond op het punt om de deur uit te gaan. Tot ik mijn sleutel in het sleutelgat van de schuurdeur stak om mijn fiets te pakken. Ik kon mijn sleutel niet verder draaien. Niet naar rechts. Niet naar links. Na even verward naar de schuurdeur te hebben gekeken wist ik: YES, de deur is vastgevroren. Dat was niet sarcastisch bedoeld, want ik was echt blij. Dat was namelijk een goed excuus om het 1e uur over te slaan, en ook om met de trein te gaan. Maar natuurlijk (same story as ever) kon ik m’n OV-chipkaart op dat moment nergens vinden… Dus ik belde snel m’n moeder om te vragen of zij wist waar ‘ie zou kunnen liggen maar zij nam niet op. Dus ik whatsappen, sms’en en zelfs uit frustratie Facebook berichtjes sturen… Maar ze was op haar werk en had haar telefoon op stil. Juist net nu ik haast had om de trein te halen…Net toen ik de zoveelste paniek emoji naar m’n moeder stuurde, bedacht ik dat ‘ie misschien op zolder in de wasmand, in m’n broek, kon zitten… En daar ‘zat’ hij inderdaad.

Lang verhaal in het kort: ik had de trein gemist.

Maar daar, op het treinstation, gebeurde iets dat me inspireerde tot het schrijven van dit artikel.

Dus net toen ik op het station aankwam en voor m’n ogen zag hoe de door mij gemiste trein vertrok, moest ik een half uur wachten op de volgende trein. Ik zat in zo’n glazen overdekte ruimte met bankjes en het was er best vol. De meeste mensen die er zaten waren net iets ouder dan ik, misschien iets van 17 of 18 jaar. Het was stil, en iedereen zat op zijn telefoon. Totdat er een vrouw binnenkwam.

Ze was denk ik iets in de 30 en had heel lang rood haar in een vlecht die kwam tot haar onderrug kwam. Ze had een soort lapjesjas aan, die bestond uit allemaal aan elkaar genaaide gekleurde lapjes. Ze zag er dus opmerkelijk uit. Uit het niets hoor ik een schaterlach die door de hele ruimte echode. Vervolgens hoorde ik een ”fluisterend gemompel” (‘fluisteren’ op zo’n manier, dat iedereen het duidelijk kon horen) dingen als ”ziet er niet uit”, ”ginger” en ”kijk haar dan” . Volgens mij werden er zelfs ook foto’s gemaakt. Ze waren de vrouw dus aan het uitlachen om haar uiterlijk. De vrouw voelde zich duidelijk opgelaten. De vrouw zat op een bankje tegenover me, en net toen één van de mensen weer iets vervelends over haar zei, keken de vrouw en ik elkaar heel even aan. Het oogcontact duurde misschien maar 2 seconden, maar op één of andere manier moest ik die dag telkens aan haar denken. Misschien omdat ik de lessen saai vond, of omdat ik niks beters te doen had. Maar als ik eraan denk, zie ik een beeld van een vrouw, die er gekwetst en er verdrietig uitzag. Hoe natuurlijk iedereen zich zou voelen, als iemand zulke nare dingen over zichzelf hoort. Maar waarom zouden we eigenlijk? Waarom zouden we op de eerste plaats iemand zo nadelig beoordelen op hun uiterlijk? Je uiterlijk kan veel zeggen over je persoonlijkheid, maar waarom zouden we iemand er zo op afkraken, en zich er rot over laten voelen. Iemand naar beneden halen gaat je niet meer Twitter followers geven, of likes op je Facebook status. Van het afkraken van iemands uiterlijk ga je er echt niet mooier uitzien. Ik wil niet overkomen als Dr. Phil, maar waarom tolereren we de mensen die er misschien ‘anders’ uitzien dan de rest niet gewoon?

Ik denk dat we veel eerder oordelen op basis van iemands uiterlijk, dan op basis van iemands persoonlijkheid. Ik hoor heel vaak dingen van anderen als: ”Ik mag haar niet” of ”ik heb zo’n hekel aan…” Als je vraagt waarom, krijg je een hele waslijst van alle punten die niet ‘mooi’ zijn aan iemands uiterlijk. Is het niet heel kortzichtig om alleen daarom iemand niet te mogen of buiten te sluiten?

Het enige wat de mensen op het station hebben bereikt, is dat die vrouw zich rot voelde. Mij aan heeft gekeken. En ik daardoor ben veranderd in Dr. Phil en er deze blogpost over heb geschreven.

Advertenties

2 Comments

Add yours →

  1. Heei bas,

    life is unfair. Wat hier gebeurde is dat mensen zo onzeker zijn over zichzelf dat ze maar dingen gaan verzinnen over anderen. Helaas ga je dit meer tegen komen.

    greetz Oprah (jwz)

    Liked by 1 persoon

  2. echte Dr. Phil 2 februari 2015 — 15:31

    Ik ben het met mijn collega Oprah eens. Mensen krijgen snel de neiging om anderen af te kraken om er zelf beter uit te zien, maar ze bereiken juist het tegenovergestelde.

    Ik ga het tegen hun moeder zeggen.

    – Dr. Phil

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: