Hoe ik naar school fiets

 

6.30 – de wekker gaat, ik hoor op de radio één of ander heavy metal nummer en ik krijg meteen een hartaanval en schrik wakker. Ik had het volume véél te hard gezet.

Het was maandag. De eerste schooldag na de kerstvakantie. Ik ben altijd nadat ik een vakantie heb gehad, de eerste dag niet vooruit te branden. Dus ik snoozde de wekker en draaide me nog even om. Na ongeveer een half uur te hebben liggen snoozen, had ik het punt bereikt waarop ik er wel uit MOEST komen of ik zou vééél te laat komen. Dus ik liep als een halve zombie de badkamer in om te douchen. Ik HOU van douchen, vooral in de ochtend. Mijn moeder klaagt er altijd over dat ik te lang douche, het is zelfs op het punt gekomen dat m’n moeder een douchewekker in de douche heeft gezet. Een soort zandloper die je aan de muur kan plakken, als je het omdraait en de zandloper is vol, zijn er 5 minuten voorbij, wat volgens mijn moeder de ideale douchetijd is.

Nadat ik PRECIES vijf minuten gedoucht had, en ”klaar” was om weg te gaan, was het weer tijd voor de tocht der tochten: dertig minuten fietsen naar Breukelen. Op zich is het best wel een mooie route om te fietsen. Langs het kanaal als de zon net tussen de bomen door komt, en ik zie elke dag wel een paar paarden en koeien. Allemaal mooi, maar denk maar niet dat je er iets van kan zien in de winter als het pas om 8:45 licht wordt. Plus de geur van koe, gras en mest elke ochtend verpesten het mooie plaatje ook wel. En omdat het in Nederland altijd prachtig weer is, met veel regen, wind en sneeuw gaat de pret er ook wel weer vanaf. En tel daarbij op dat de mensen met wie ik elke dag fiets voor geen meter kunnen fietsen en tegen alles wat los en vast zit aanbotsen. En ik daarom dus elke dag een bijna doodervaring meemaak. (Niet letterlijk natuurlijk.)

Ik weet nog dat ik, toen ik in de eerste klas zat, en voor de eerste keer naar school fietste. Het was na de zomervakantie en het was toen nog warm buiten. Ik fietste met korte mouwen en een korte broek naar school en ik vond het heerlijk. Maar geloof me, na tweeënhalf jaar heb je het echt wel weer gezien. Heel soms, als ik er echt geen kracht meer voor heb of als er veel sneeuw ligt, neem ik de bus of de trein. Eigenlijk alleen de trein. Ik weet niet waarom, maar de buschauffeurs in Maarssen zijn altijd bloedchagrijnig. Een keer stond ik op de bus te wachten, en zag ik de bus al aankomen. Dus ik sta op, en heb écht 2 seconden recht OOGCONTACT met de buschauffeur. Maar hij reed gewoon door!? En dit was niet de eerste keer dat dat gebeurde. Ik dacht elke keer ”oke, hij zag me waarschijnlijk niet” Maar het gebeurt heel vaak. Blijkbaar vinden ze het niet waard om voor 1 persoon te stoppen…

Laatst ging ik met de bus naar Utrecht, en heb heel raar voor de bus staan springen. De halve bus dacht vast dat ik een chromosoom te veel had, maar de chauffeur stopte wel.

Social media links:

Facebook: https://www.facebook.com/bas.terstege

Tumblr: http://basssssa.tumblr.com/

Instagram: http://instagram.com/bastagramm_/

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: